ਨਾ ਤਾਂ ਅਮੀਰ ਹਾਂ ਮੈਂ , ਨਾ ਹਾਂ ਗਰੀਬ ਕੋਈ,

ਸਿੱਧਾ ਜਿਹਾ ਬੰਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਦਿਲ ‘ਚ ਖੋਟ ਕੋਈ |


ਲੇਖਾ ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ,

ਦਿਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਹੱਸਿਆ, ਅੱਖ ਜ਼ਾਰ ਜ਼ਾਰ ਰੋਈ |


ਸਾਨੂੰ ਸੱਜਣ ਮਿਲੇ ਅਜਿਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਰੱਬ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਸੁਗਾਤ ਕੋਈ |

ਕਲਮ ਫ਼ੜਕੇ ਕਿੱਦਾਂ ਲਿਖੀਦੈ, ਇਹ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਾਣਦੇ,

ਓਹੀ ਸਿਖਾ ਗਏ ਨੇ ਸਾਨੂੰ, ਲਿਖਣ ਦਾ ਇਹ ਗੁਰ ਕੋਈ |


ਕੁਛ ਬੁੱਲਿਆਂ ਦੇ ਹਮਲੇ , ਕੁਛ ਭੰਬਟਾਂ ਦੇ ਝਟਕੇ,

ਇਸ ਸ਼ਮਾਂ ’ਤੇ ਕੀ ਕੀ ਬੀਤੀ, ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਨਾ ਕੋਈ |


ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਕੋਈ ਕਵੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਨਾ ਹਾਂ ਸ਼ਾਇਰ ਕੋਈ |

ਲਿਖ਼ਦਾ ਉਹੀ ਕੁਝ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਕਲਮ ਦੇ ਨਾਲ,

ਯਾਦ ਉਹਦੀ ਜੋ ਲਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਦਿਲ ਨੂੰ ਤੜਪਾਉਂਦੀ ਹੋਈ |

ਮੈਂ ਕਲਮ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼, ਆਪ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ |

ਰੂਹ ਚਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਆ, ਉਹਦੀ ਯਾਦ ‘ਚ ਕੁਰਲਾਉਂਦੀ ਹੋਈ|


ਗੁੰਮ ਸੁੰਮ ਜਿਹਾ ਹੈ ਰਹਿੰਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਨਾਂ ਕੁਝ ਕਹਿੰਦਾ,
'ਬਰਾੜ'
ਦਿਲ ਮੇਰਾ ਨਾ ਦੱਸੇ, ਕੀ ਚੀਜ਼ ਇਸ ਦੀ ਖੋਈ |