lakhwinderbatth
5th July 2009, 02:23 AM
ਆ ਮਨ ਵੇ ਆਪਾਂ ਰਲਮਿਲ ਦੋਵੇ, ਫੱਗਣ ਦੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਅਰ ਬਣਾਈਏ ।
ਯਾਦਾਂ ਦੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਖਿੜੀਆਂ, ਵਿੱਚ ਲਿਟਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਜੜਾਈਏ ।
ਰੰਗ ਬਸੰਤੀ ਬਾਗ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋ, ਨੈਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚੁਗਚੁਗ ਖਾਈਏ ।
ਕੋਠੇਕੋਠੇ ਲਹਿਰੇ ਗੰਨੇ, ਵਾਂਗ ਕਮਾਦਾਂ ਆ ਰਸ ਜਾਈਏ ।
ਆ ਮਨ ਵੇ ਆਪਾਂ ਰਲਮਿਲ ਦੋਵੇ, ਫੱਗਣ ਦੇ ਵਿੱਚ ਕਵਿਤ ਰਚਾਈਏ ।
ਕਾਲੇ ਬਾਗ਼ੋ ਲਿਆਕੇ ਮਹਿੰਦੀ, ਕਵਿਤਾ ਕੁੜੀ ਦੇ ਤਲੀਏ ਲਾਈਏ ।
ਲੱਭ ਕੇ ਖ਼ਰਾ ਵਿਚੋਲਾ ਕੋਈ, ਆ ਇਸ ਦਾ ਸਾਹਾ ਕਢਵਾਈਏ ।
ਕਦਰਦਾਨ ਵਰ ਟੋਲ ਕੇ ਆਪਾਂ, ਆਪ ਭਾਰਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਈਏ ।
ਆ ਮਨ ਵੇ ਰਲਮਿਲ ਦੋਵੇ, ਫੱਗਣ ਦੇ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਬਣਾਈਏ ।
ਸ਼ਹਿਦਪਰੁੱਚੇ ਸ਼ਬਦ ਭਾਲ ਕੇ, ਵਾਂਗ ਮੋਤੀਆਂ ਚਿਣਦੇ ਜਾਈਏ ।
ਰਾਤ ਅੰਧੇਰੀ ਚੰਦਪੰਚਮ ਨੂੰ, ਮਿਲ ਕੇ ਚੁੱਪ ‘ਚ ਹੇਕਾਂ ਲਾਈਏ ।
ਅੰਬੀਆਂ ਤੋ ਮੰਗ ਬੂਰ ਉਧਾਰਾ, ਵਿੱਚ ਕੋਇਲਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਰਲਾਈਏ ।
ਆ ਮਨ ਵੇ ਆਪਾਂ ਰਲਮਿਲ ਦੋਵੇ, ਬੈਠ ਫੱਗਣ ਦੇ ਸੋਹਿਲੇ ਗਾਈਏ ।
ਉਡਣ ਪਰਿੰਦੇ ਗੀਤ ਗਾਂਵਦੇ, ਆ ਉਹਨਾਂ ਸੰਗ ਹੇਕ ਮਿਲਾਈਏ ।
ਕੋਮਲ ਲਗ਼ਰਾਂ ਬਿਰਛੀ ਫੁੱਟੀਆਂ, ਖ਼ਿਆਲ ਪੁਰਾਣੇ ਹੂੰਝਹੁੰਝਾਈਏ ।
ਸ਼ਾਲਾ ! ਇਹ ਰੁੱਤ ਮੁੜਮੁੜ ਆਵੇ, ਫੱਗਣ ਦੇ ਬਲਿਹਾਰੇ ਜਾਈਏ ।
ਆ ਮਨ ਵੇ ਆਪਾਂ ਰਲਮਿਲ ਦੋਵੇ, ਫੱਗਣ ਦੇ ਵਿੱਚ ਖੇਤੀ ਜਾਈਏ ।
ਪਿਆ ਪਟਾਕਾ ਫ਼ਸਲ ਛੋਲਿਆਂ, ਟੂਸੇ ਤੋੜ ਕੇ ਸਾਗ ਬਣਾਈਏ ।
ਲਸਨ, ਗੰਢੇ ਤੇ ਹਰੀਆਂ ਭੂਕਾਂ, ਵਿੱਚ ਪਾਲਕ ਦੇ ਪੱਤਰ ਪਾਈਏ ।
ਪਾ ਬੇਸਨ ਦਾ ਆਲਣ ਆਪਾਂ, ਮਖਣੀ ਪਾਕੇ ਰੱਜ ਕੇ ਖਾਈਏ ।
ਆ ਮਨ ਵੇ ਆਪਾਂ ਰਲਮਿਲ ਦੋਵੇ, ਸ਼ਾਮ ਹੋਏ ਤੋ ਘਰ ਮੁੜ ਆਈਏ ।
ਤੂੰ ਕੌਣ ਤੇ ਮ ਕੌਣ ਹਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿਹਣੇ ਤਾਈਏ ।
ਉੱਚਾ ਬੋਲਣ ਤੋ ਵੀ ਡਰੀਏ, ਚੁੱਪ ਰਹਿਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਥੱਕ ਜਾਈਏ ।
ਨੀਦ ਸਲੇਟੀ ਮਾਨਣ ਖ਼ਾਤਰ ਆ 'ਸੱਨੀ' ਦੋ ਹਾੜੇ ਲਾਈਏ ।
ਯਾਦਾਂ ਦੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਖਿੜੀਆਂ, ਵਿੱਚ ਲਿਟਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਜੜਾਈਏ ।
ਰੰਗ ਬਸੰਤੀ ਬਾਗ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋ, ਨੈਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚੁਗਚੁਗ ਖਾਈਏ ।
ਕੋਠੇਕੋਠੇ ਲਹਿਰੇ ਗੰਨੇ, ਵਾਂਗ ਕਮਾਦਾਂ ਆ ਰਸ ਜਾਈਏ ।
ਆ ਮਨ ਵੇ ਆਪਾਂ ਰਲਮਿਲ ਦੋਵੇ, ਫੱਗਣ ਦੇ ਵਿੱਚ ਕਵਿਤ ਰਚਾਈਏ ।
ਕਾਲੇ ਬਾਗ਼ੋ ਲਿਆਕੇ ਮਹਿੰਦੀ, ਕਵਿਤਾ ਕੁੜੀ ਦੇ ਤਲੀਏ ਲਾਈਏ ।
ਲੱਭ ਕੇ ਖ਼ਰਾ ਵਿਚੋਲਾ ਕੋਈ, ਆ ਇਸ ਦਾ ਸਾਹਾ ਕਢਵਾਈਏ ।
ਕਦਰਦਾਨ ਵਰ ਟੋਲ ਕੇ ਆਪਾਂ, ਆਪ ਭਾਰਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਈਏ ।
ਆ ਮਨ ਵੇ ਰਲਮਿਲ ਦੋਵੇ, ਫੱਗਣ ਦੇ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਬਣਾਈਏ ।
ਸ਼ਹਿਦਪਰੁੱਚੇ ਸ਼ਬਦ ਭਾਲ ਕੇ, ਵਾਂਗ ਮੋਤੀਆਂ ਚਿਣਦੇ ਜਾਈਏ ।
ਰਾਤ ਅੰਧੇਰੀ ਚੰਦਪੰਚਮ ਨੂੰ, ਮਿਲ ਕੇ ਚੁੱਪ ‘ਚ ਹੇਕਾਂ ਲਾਈਏ ।
ਅੰਬੀਆਂ ਤੋ ਮੰਗ ਬੂਰ ਉਧਾਰਾ, ਵਿੱਚ ਕੋਇਲਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਰਲਾਈਏ ।
ਆ ਮਨ ਵੇ ਆਪਾਂ ਰਲਮਿਲ ਦੋਵੇ, ਬੈਠ ਫੱਗਣ ਦੇ ਸੋਹਿਲੇ ਗਾਈਏ ।
ਉਡਣ ਪਰਿੰਦੇ ਗੀਤ ਗਾਂਵਦੇ, ਆ ਉਹਨਾਂ ਸੰਗ ਹੇਕ ਮਿਲਾਈਏ ।
ਕੋਮਲ ਲਗ਼ਰਾਂ ਬਿਰਛੀ ਫੁੱਟੀਆਂ, ਖ਼ਿਆਲ ਪੁਰਾਣੇ ਹੂੰਝਹੁੰਝਾਈਏ ।
ਸ਼ਾਲਾ ! ਇਹ ਰੁੱਤ ਮੁੜਮੁੜ ਆਵੇ, ਫੱਗਣ ਦੇ ਬਲਿਹਾਰੇ ਜਾਈਏ ।
ਆ ਮਨ ਵੇ ਆਪਾਂ ਰਲਮਿਲ ਦੋਵੇ, ਫੱਗਣ ਦੇ ਵਿੱਚ ਖੇਤੀ ਜਾਈਏ ।
ਪਿਆ ਪਟਾਕਾ ਫ਼ਸਲ ਛੋਲਿਆਂ, ਟੂਸੇ ਤੋੜ ਕੇ ਸਾਗ ਬਣਾਈਏ ।
ਲਸਨ, ਗੰਢੇ ਤੇ ਹਰੀਆਂ ਭੂਕਾਂ, ਵਿੱਚ ਪਾਲਕ ਦੇ ਪੱਤਰ ਪਾਈਏ ।
ਪਾ ਬੇਸਨ ਦਾ ਆਲਣ ਆਪਾਂ, ਮਖਣੀ ਪਾਕੇ ਰੱਜ ਕੇ ਖਾਈਏ ।
ਆ ਮਨ ਵੇ ਆਪਾਂ ਰਲਮਿਲ ਦੋਵੇ, ਸ਼ਾਮ ਹੋਏ ਤੋ ਘਰ ਮੁੜ ਆਈਏ ।
ਤੂੰ ਕੌਣ ਤੇ ਮ ਕੌਣ ਹਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿਹਣੇ ਤਾਈਏ ।
ਉੱਚਾ ਬੋਲਣ ਤੋ ਵੀ ਡਰੀਏ, ਚੁੱਪ ਰਹਿਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਥੱਕ ਜਾਈਏ ।
ਨੀਦ ਸਲੇਟੀ ਮਾਨਣ ਖ਼ਾਤਰ ਆ 'ਸੱਨੀ' ਦੋ ਹਾੜੇ ਲਾਈਏ ।