gurpreet singh
3rd July 2009, 01:19 AM
ਇਹ ਕੋਈ ਕਹਾਣੀ ਨਹੀ ਹੈ ਸਾਡੀ ਜਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਇਕ ਲੇਖ ਹੈ ਅਸੀ ਜੋ ਪਰਦੇਸਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਉੱਜਲ ਭਵਿੱਖ ਬਣਾਨ ਲਈ ਆਏ ਹਨ |ਪਰ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਵੀ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਹੋਣ ਦੀਆ ਸਭ ਆਸਾ ਅਜੇ ਤੱਕ ਧੁੰਦਲੀਆ ਹਨ | ਕੋਈ ਪੰਜ ਸਾਲ ਤੋ ਕੋਈ ਦੱਸ ਸਾਲ ਤੋ ਪਰ ਮੰਜਿਲ ਤੱਕ ਤਾ ਕੋਈ ਨੀ ਪੁੱਜਾ ਨਾ ਹੀ ਘਰ ਵਾਪਸ ਪਰਤਣ ਦੀ ਹੀ ਕੋਈ ਆਸ ਹੈ | ਕੋਈ ਘਰ ਦੀ ਗਰੀਬੀ ਤੋ ਤੰਗ ਕੋਈ ਖੇਤੀ ਵਿਚਲੇ ਘਾਟੇ ਤੋ ਤੰਗ ਕਿਸੇ ਦੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਪੜਾਈ ਦਾ ਸਵਾਲ ਕਿਸੇ ਘਰ ਦਾ ਕਰਜਾ ਉਤਾਰਨਾ ਜਿੰਨੇ ਸਿਰ ਉੁੱਨੀਆ ਮਜਬੂਰੀਆ | ਪਰ ਇਨਾ ਮਜਬੂਰੀਆ ਦਾ ਅੰਤ ਕੋਈ ਨੀ ਦਿਸਦਾ | ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਜੋ ਉਮਰ ਦੇ ਹਸੀਨ ਦੌਰ ਚ ਨੇ ਓਨਾ ਦੀਆ ਫਿਕਰਾ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨੀ | ਨਾ ਪੈਸਾ ਜੁੜਦਾ ਨਾ ਭਵਿੱਖ ਰੌਸਨ ਕੀ ਸੁਪਨਾ ਦੇਵਾਗਾ ਜੋ ਮੇਰਾ ਸੁਪਨਾ ਦੇਖੇਗੀ ਬਸ ਏ ਸਬ ਸੋਚ ਮਨ ਪਰੇਸਾਨ ਏ | ਪਰਦੇਸਾ ਵਿੱਚ ਨਿਤ ਵੱਧ ਰਹੀ ਬੇਰੁਜਗਾਰੀ ਅਤੇ ਢਲਦੀ ਉਮਰ ਸਾਡੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਦੀ ਮੁੱਖ ਵਜਾ ਹੈ | ਪਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੇਹੜਾ ਰੁਜਗਾਰ ਹੈ ਜੇ ਹੁੰਦਾ ਤਾ ਕਿਹੜਾ ਏਥੇ ਧੱਕੇ ਖਾਵੇ ਰੋਜ ਅਖਬਾਰ ਚ ਪੜ ਕੇ ਕੀ ਦੇਸ ਚ ਪਾਣੀ, ਬਿਜਲੀ ,ਰੁਜਗਾਰ, ਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਦਿਨੋ ਦਿਨ ਖਰਾਬ ਹੋ ਰਹੇ ਨੇ ਸਾਡੀਆ ਚਿੰਤਾਵਾ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਕੀਤਾ ਹੈ
ਮਾ, ਪਿਓ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਭੈਣ ,ਭਰਾਵਾ ਦੀਆ ਆਸਾ ਵੀ ਤਾ ਸਾਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦੀਆ ਨੇ ਕਿਵੇ ਓਨਾ ਦੀਆ ਆਸਾ ਤੇ ਸਹਾਰੇ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿਆ ?
ਜਿਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਓ ਵੀ ਕਦ ਤੱਕ ਮੇਰਾ ਇੰਤਜਾਰ ਕਰੇਗੀ ਆਖਿਰ ਉਸਨੇ ਵੀ ਤਾ ਆਪਣੀਆ ਰੀਝਾ ਪੂਰੀਆ ਕਰਨੀਆ ਨੇ ਕੌਣ ਲੰਬੀ ਜੇਲ ਗਿਆ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਹੱਥ ਦੇਊਗਾ ?
ਰੱਬ ਨੇ ਵੀ ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਸਜਾ ਦੇਣੀ ਸੀ ਤਾਹੀ ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾ ਹਸੀਨ ਸੁਪਨੇ ਸਾਨੂੰ ਸਬ ਨੂੰ ਦਿਖਾ ਕੇ ਬਾਦ ਚ ਦੱਸਿਆ ਕੀ ਏ ਤਾ ਮਿੱਠੀ ਜੇਲ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਆਏ ਤਾ ਤੁਸੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਓ ਪਰ ਜਾਣਾ ਮੇਰੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਹੈ
ਇਹ ਕੈਸਾ ਬਨਵਾਸ ਹੈ ਜੋ ਬਾਰਾ ਸਾਲ ਬੀਤ ਜਾਣ ਤੋ ਬਾਦ ਵੀ ਅਜੇ ਜਾਰੀ ਹੈ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਤਾ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਜੁਲਮ ਦਾ ਅੰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ ਤੇ ਸੀਤਾ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਕੈਦ ਚੋ ਰਿਹਾ ਕਰਵਾ ਲਿਆ ਸੀ
ਪਰ ਸਾਡੇ ਇਸ ਬਨਵਾਸ ਚ ਨਾ ਤਾ ਅਜੇ ਰਾਵਣ ਰੂਪੀ ਸਾਡੀਆ ਮਜਬੂਰੀਆ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸੀਤਾ ਰੂਪੀ ਸਾਡੇ ਸੁਪਨੇ ਹੀ ਆਜਾਦ ਹੋਏ ਨੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਘਰ ਕਦ ਦੁਸਹਿਰਾ ਤੇ ਦਿਵਾਲੀ ਆਣਗੇ |
ਅਜੇ ਵੀ ਡਰ ਹੈ ਕੀ ਸਾਡੇ "ਸੁਪਨਿਆ" ਰੂਪੀ ਸੀਤਾ ਦੇ ਆਜਾਦ ਹੋਣ ਤੋ ਬਾਦ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਇਸ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਕੋਈ ਰੱਖੂਗਾ ਤੇ ਉਸ ਸੀਤਾ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਤਾ "ਧਰਤੀ" ਨੇ ਜਗਾ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਪਰ ਸਾਡੀ ਇਸ "ਸੀਤਾ" ਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਕੋਈ "ਜਗਾ" ਮਿਲੇ
ਮਾ, ਪਿਓ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਭੈਣ ,ਭਰਾਵਾ ਦੀਆ ਆਸਾ ਵੀ ਤਾ ਸਾਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦੀਆ ਨੇ ਕਿਵੇ ਓਨਾ ਦੀਆ ਆਸਾ ਤੇ ਸਹਾਰੇ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿਆ ?
ਜਿਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਓ ਵੀ ਕਦ ਤੱਕ ਮੇਰਾ ਇੰਤਜਾਰ ਕਰੇਗੀ ਆਖਿਰ ਉਸਨੇ ਵੀ ਤਾ ਆਪਣੀਆ ਰੀਝਾ ਪੂਰੀਆ ਕਰਨੀਆ ਨੇ ਕੌਣ ਲੰਬੀ ਜੇਲ ਗਿਆ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਹੱਥ ਦੇਊਗਾ ?
ਰੱਬ ਨੇ ਵੀ ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਸਜਾ ਦੇਣੀ ਸੀ ਤਾਹੀ ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾ ਹਸੀਨ ਸੁਪਨੇ ਸਾਨੂੰ ਸਬ ਨੂੰ ਦਿਖਾ ਕੇ ਬਾਦ ਚ ਦੱਸਿਆ ਕੀ ਏ ਤਾ ਮਿੱਠੀ ਜੇਲ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਆਏ ਤਾ ਤੁਸੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਓ ਪਰ ਜਾਣਾ ਮੇਰੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਹੈ
ਇਹ ਕੈਸਾ ਬਨਵਾਸ ਹੈ ਜੋ ਬਾਰਾ ਸਾਲ ਬੀਤ ਜਾਣ ਤੋ ਬਾਦ ਵੀ ਅਜੇ ਜਾਰੀ ਹੈ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਤਾ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਜੁਲਮ ਦਾ ਅੰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ ਤੇ ਸੀਤਾ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਕੈਦ ਚੋ ਰਿਹਾ ਕਰਵਾ ਲਿਆ ਸੀ
ਪਰ ਸਾਡੇ ਇਸ ਬਨਵਾਸ ਚ ਨਾ ਤਾ ਅਜੇ ਰਾਵਣ ਰੂਪੀ ਸਾਡੀਆ ਮਜਬੂਰੀਆ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸੀਤਾ ਰੂਪੀ ਸਾਡੇ ਸੁਪਨੇ ਹੀ ਆਜਾਦ ਹੋਏ ਨੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਘਰ ਕਦ ਦੁਸਹਿਰਾ ਤੇ ਦਿਵਾਲੀ ਆਣਗੇ |
ਅਜੇ ਵੀ ਡਰ ਹੈ ਕੀ ਸਾਡੇ "ਸੁਪਨਿਆ" ਰੂਪੀ ਸੀਤਾ ਦੇ ਆਜਾਦ ਹੋਣ ਤੋ ਬਾਦ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਇਸ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਕੋਈ ਰੱਖੂਗਾ ਤੇ ਉਸ ਸੀਤਾ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਤਾ "ਧਰਤੀ" ਨੇ ਜਗਾ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਪਰ ਸਾਡੀ ਇਸ "ਸੀਤਾ" ਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਕੋਈ "ਜਗਾ" ਮਿਲੇ